You are currently viewing தமிழ் பொதுவேட்பாளர் கோரிக்கையின் பின்னால் சூழ்ச்சியா?

தமிழ் பொதுவேட்பாளர் கோரிக்கையின் பின்னால் சூழ்ச்சியா?

எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் பொது வேட்பாளர் ஒருவரை நிறுத்தி, தமிழர் சார்பில் பொது வாக்கெடுப்பாக அதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று கோரிக்கை சில தரப்புகளினால் வற்புறுத்தப்பட்டு வருகின்றது. செயற்பாட்டு ரீதியிலும், கோட்பாட்டு அடிப்படையிலும், பல பிரிவுகளாகப் பிளவுபட்டு, பிரிந்து, துண்டுகளாகி, நலிந்து கிடக்கை யில் இந்த விஷப் பரீட்சைக்குள் தமிழினத்தைத் தள்ளும் பொறுப்பற்ற போக்கு முன்னெடுக்கப்படுகின்றது.

அதனால் தமிழ்த் தேசியம், தமிழர் தேசமென்ற கோட்பாட்டியல்களை எல்லாம் ஒரே விஷப் பரீட்சையில் விழுத்தி, மூழ் கடித்து, சாகடிக்க வைக்கும் பெரும் சதித்திட்டத்தின் ஒரு பங்கோ இந்த நகர்வு என்று சிந்திக்க வேண்டிய தேவையும் ஒருபுறம் எழுகின்றது.

1976 இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட வட்டுக் கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கு 1977 பொது தேர்தலில் தமிழர் தேசம் தனது வாக்குகள் மூலம் அங்கீகாரம் தந்தது. அதேபோல தமிழர் தரப்பின் ஏகப்பிரதி நிதிகள் புலிகளே என்ற கருத்தியலை 2004 பொதுத்தேர்தலில் தமிழர் தேசம் திரண்டு வாக்களித்து, இருபத்தியிரண்டு நாடாளு மன்ற உறுப்பினர்களைத் தெரிவு செய்து அங்கீகரித்தது.

2009 க்குப் பின்னர், வந்த பெரும்பாலும் அனைத்து தேர்தல்களிலும் சமஷ்டித் தீர்வு என்ற கோட்பாட்டை முன்னிறுத்தி, தமி ழர் பிரதேசத்தில் தமிழ்த் தேசியப் பிரதிநிதி களை அதிகம் தெரிவு செய்ய வைத்தமை மூலம் அந்த விடயத்துக்கும் தமிழ் மக்க ளின் வாக்குகள் மூலம் அங்கீகாரம் பெறப்பட்டே வந்துள்ளது. இந்த வாக்களிப்புகள் – தமிழ் மக்களின் கருத்து வெளிப்பாடுகள் – எப்படியாக அமைந்தாலும், அவற்றின் முடிவுகள் சட்டமாக்கப்படவில்லை. தமிழ் மக்களின் வெறும் கருத்தியல் வெளிப்பாடாக அவை அடையாளப்படுத்தப்பட்டு நிற்கின்றன. அவ்வளவே.

ஆயினும், இந்திய தேசம் தனது வல்லாதிக்கத் தலையீட்டின் மூலம் இலங்கை மீது திணித்த இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தமும், அதனை இலங்கையில் நடைமுறைப்படுத் துவதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட 13 ஆவது அரசமைப்புத் திருத்தம் மூலமான மாகாண சபை முறைமையும் சர்வதேச மட்டத்திலான ஒப்பந்தமாகவும், அரச மைப்புச் சட்ட அங்கமாகவும் அங்கீகாரம் பெற்று நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன.

அந்த அங்கீகாரம், 13ஆம் திருத்தத்துக்கும் மாகாண சபை முறைமைக்கும் பெயரளவில் இருந்தாலும், அவை எவற்றுக்கும் தமது வாக்குரிமை மூலம் தமிழ் மக்கள் அங்கீகாரம் தந்தார்கள் அல்லர். அவ்வப்போது வடக்கிலும், கிழக்கிலும் நடந்த சில மாகாண சபை தேர்தல்களில் – அவை தம் மீது திணிக்கப்பட்ட தேர்தல்கள் என்ற முறையில் – தமிழர் தேசம் அவற்றில் பங்கு பற்றியதே தவிர, அந்த முறைமையை அங்கீகரிக் கும் வாக்களிப்பு எதிலும் தமிழ் மக்கள் பங்கு பற்றவும் இல்லை, அங்கீகரித்து கருத்து வெளிப்பாட்டை பிரதிபலிக் கவும் இல்லை.

ஆயினும், இலங்கை நாட்டில் சட் டமாக உருவாக்கப்படாத தனி நாட்டுக் கோரிக்கைக்கும், பின்னர் சமஷ்டித் தீர்வுக்கும் தமிழ் மக்களின் தனித்துவ வாக்களிப்பு மூலமான அங்கீகாரம் கிட் டியிருக்கின்றமை மட்டுமல்லாமல், அது தொடர்ந்து வரும் வாக்களிப்புகளில் அங்கீகாரமாகத் தொடர்கின்றமையும் கண்கூடு.

மறுபுறத்தில் சட்டத்தில் – அரசமைப்பில் – இருக்கும் 13 ஆம் திருத்தத்துக்கும் மாகாண சபை முறைமைக்கும் தமிழ் தேசத்தின் – தேசியத்தின் – அங்கீகாரமோ அல்லது இணக்கமோ ஒரு தனித்துவ வாக்கெடுப்பு மூலம் வழங்கப்படவேயில்லை. இந்தப் பின்புலத்தில் பொதுவாக் கெடுப்பு என்ற களத்துக்குள் தமிழர் தேசத்தை தள்ளி, தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கான கோஷத்தை அதில் முன் நிறுத்தி, விழுத்தி, அந்தக் கோரிக்கை பலத்த வெற்றியை ‘தனி நாட்டு கோரிக்கை, சமஸ்டி கோரிக்கை எல்லாம் ‘அவுட்!’ இனி 13 பற்றியும், மாகாண சபை முறைமை பற்றி யுமே தமிழர் தரப்பு பேசலாம் என்ற நிலையை ஏற்படுத்தலாம் என தரப்புகள் திட்டமிடுகின்றனவோ என்றுதான் தற்போதைய சூழ்நிலையை எண்ண வேண்டி உள்ளது.

தமிழர் தேசத்தின் கருத்து நிலைப்பாடு யாது என்பது வரிசையாக ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டு வருகை யில், இந்தத் தேர்தலை ஒரு பொது வாக்கெடுப்பாக மாற்ற முயலும் திட்டத்தை அப்படித்தான் நோக்க வேண்டி இருக்கிறது.